Wybrać akt komunikacyjny i przygotować autentyczne materiały , które by go obrazowały.
Nauczanie komunikacyjne - założenia teoretyczne.
Funkcje kształcenia językowego w nauczaniu komunikacyjnym:
- odsłanianie uczniom zjawisk, procesów, sytuacji językowych, z którymi stykają się lub mogą się zetknąć na co dzień (bezpośrednio lub pośrednio); WYBÓR SYTUACJI KOMUNIKACYJNEJ, KTÓRA ZMUSZA DO UŻYCIA JĘZYKA, np. przeprowadzka -> przyimki z rzeczownikami; KIEDY RZECZ X WYSTĘPUJE I JAK MOŻE ZOSTAĆ UŻYTA W CODZIENNYCH SYTUACJACH?
- dostarczanie im narzędzi umożliwiających ocenę tychże zjawisk, procesów i sytuacji oraz uwrażliwienie na próby manipulacji czy też łamania zasad etyki słowa; wypowiedź może być poprawna, ale czy jest adekwatna, stosowna i fortunna? KTO DO KOGO MÓWI >>> POPRAWNOŚĆ JĘZYKOWA;
- refleksja nad wpływem języka na rozwój tożsamości człowieka (w wymiarze indywidualnym i zbiorowym) oraz nad zmianami kulturowymi, które mają istotny wpływ na język i wzajemną komunikację; JĘZYK NIE ISTNIEJE W KULTUROWEJ PRÓŻNI - FUNKCJONUJE W ZBIORZE UWARUNKOWAŃ, np. krótkie formy wypowiedzi (smsy, posty w SM, maile) czy angielszczyzna
NIE sam opis przedmiotu, ALE KIEDY go używamy i jak w tej sytuacji użyć go poprawnie.
KOMPETENCJA JĘZYKOWA I KOMUNIKACYJNA
Kompetencja językowa polega na umiejętności tworzenia poprawnych gramatycznie i funkcjonalnie wypowiedzi.
Kompetencja komunikacyjna polega na wykorzystaniu wiedzy na temat użycia języka w kontekście społecznym, czyli na uświadomieniu młodemu człowiekowi istnienia różnych ról społecznych i odpowiadającego im języka.
Kod ograniczony - każdy ma podstawowy zasób słów, żeby poradzić sobie jakoś w sytuacji komunikacyjnej.
Założenia nauczania komunikacyjnego.
- Ćwiczenie kompetencji komunikacyjnej odbywa się poprzez analizę czynników komunikacyjnych. Wystarczy w każdym komunikacie przeanalizować, by można było zbadać i wyjaśnić stosowność lub niestosowność wypowiedzi, jej fortunność lub niefortunność, skuteczność lub nieskuteczność
- kto mówi (pisze),
- do kogo,
- o czym,
- po co,
- w jakim gatunku mowy
- w jakiej sytuacji
- Uczeń powinien być sytuowany nie tylko w roli analityka, ale także nadawcy, odbiorcy, analityka i obserwatora różnych aktów językowcy.
- Zagadnienia gramatyczne wprowadza się w ścisłym związku z analizą konkretnych komunikatów językowych. Nie ma zatem miejsca na ćwiczenia sztuczne, spreparowane, dalekie od praktyki komunikacyjnej. Lekcje polskiego mają bowiem służyć wychowaniu świadomego użytkownika języka, a nie pamięciowemu opanowaniu teoretycznej wiedzy o systemie gramatycznym, jaką posiadają językoznawcy.
- Analizę aktów mowy warto ćwiczyć na materiale zróżnicowanym, autentycznym i atrakcyjnym dla młodego człowieka (w ten sposób realizować można też element motywacyjny, gdyż uczeń rozumie, po co wykonuje zestaw ćwiczeń), na który składają się teksty wyrażone w różnej poetyce i stylu, reprezentujące rozmaite gatunki i realizujące różne funkcje języka.
Metody kształcenia językowego
Metoda analizy i twórczego naśladowania wzoru - polega na analizie cech (stylistycznych, słownikowych, składniowych, treściowych, kompozycyjnych) danej wypowiedzi przez ucznia:
- analizowane przykłady mogą dotyczyć zarówno form wypowiedzi pisemnej, jak i ustnej
Nadaje się do zadań, gdzie schemat jest łatwy do zauważenia, słabo do twórczych.
Metoda norm i instrukcji - polega na przygotowaniu przez ucznia danej wypowiedzi wg zaproponowanego przez nauczyciela, z przestrzeganiem wyznaczonych norm i zasad na podstawie dokładnie sprecyzowanych istrukcji
- może integrować mówienie, pisanie, czytanie i słuchanie
- stosuje się metodę zwłaszcza przy pracy nad bardziej skomplikowanymi aktami komunikacji, wymagającymi znajomości różnych aktów komunikacji
- metodę też można stosować jako zadanie końcowe podsumowujące cykl pracy nad danym zagadnieniem językowymi (wymaga wówczas od ucznia wykorzystania zróżnicowanych kompetencji obejmujących czytanie, pisanie, słuchanie i mówienie)
- może integrować mówienie, słuchanie, czytanie i pisanie
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz