wtorek, 7 maja 2024

WOK 07.05.2024

Rytuały

Kultura to przemoc, a rytuały mogą być sposobem rozładowania tej przemocy - sposobem radzenia sobie z przemocą kultury. 

Narkotyki dają skok, dają ucieczkę i pozwalają na ucieczkę od przemocy od kultury.

Co jest charakterystyczne w rytuale, co pojawia się w różnych jego formach? 

Rytuały zawsze opierają się na udawaniu.

Sztuki walki to udawanie przemocy rytualne; nie chcemy kogoś skrzywdzić. Godowe walki są trochę teatralizowane

Rytuał u swego źródła nie jest formą teatralną. 

Prelimenalna, limenalnej i postlimenalnej - rzedprogową, progowa i po przekroczeniu progu - rytuały przejścia czesto pozostawiają znaki na ciele, np. tatuaże, wycięte kawałki ciała, utrata zębów, wypalania. Neofita (pełnoprawny członek życia plemiennego) nosi na ciele takie formy zdobień. Za ich pomocą są łatwo rozpoznawalni i mogą łatwo zająć przysługujące im miejsce w hierarchii. 

Krzyżowcy i pielgrzymi do Jerozolimy w XIII w. mieli tatuaże jako świadectwo cielesnego odbytego rytuału religijnego.

Formy znaczenia piętnowania/naznaczania ciała za pomocą rytuału. 

W teatrze zmiany mają charakter odwracalny. Rytuał wymusza trwałe, nieodwracalne zmiany. Teatr mówi bardziej o tych, które da się odwrócić.

Przemoc kulturowa ma charakter nieodwracalny dla neofity. 

Poza tym rytuały pozycjonują społecznie neofitę, np. dzielą tych, którzy mają wyższy/niższy stopień wtajemniczenia. 

W kulturach mocno zlaicyzowanych ślady takich rytuałów przejścia, np. pasowanie na przedszkolaka, sakramenty (poza chrztem, bo trzeba być świadomym, ale sam chrzest włącza nas do wspólnoty - silne znaczenie hierarchiczne), matura, zakończenie roku szkolnego, obcięcie włosów po zerwaniu z chłopakiem, zrobienie tatuażu.

Cechy rytuałów:

  • powtarzalność, repetycja - dotyczy rytuałów indywidualnych, religijnych, społecznych
  • dają poczucie ulgi i bezpieczeństwa
  • dają poczucie przynależności
  • nie muszą być uświadomione
  • związane z konkretnym czasem i miejscem, konkretny wycinek czasu
  • narzędziem rytuału są najczęściej symbole
  • występuje w obiegu indywidualnym i społecznym
  • zostawia ślad emocjonalny (oraz może zostawiać fizyczny)

Źródła tragedii greckiej - to że pochodzą od rytuałów dionizyjskich jest nieaktualne od lat 50. Może być to zaledwie jeden z aspektów pochodzenia greckiej tragedii. Skąd to przekonanie o dionizyjskości tragedii? Teatr może spełnić ważną f. edukacyjną - płacono ludziom za to, że poszliby do teatru. Dużo pito alkoholu rozcieńczonego. Dla Greków teatr i przedstawienie teatralne nie miały nic wspólnego z Dionizosem. W XVIII w. pojawił się mit

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz