środa, 11 października 2023

Pedagogika 11.10.2023

 Następne zajęcia 08.11.2023 XDDDDD

Dostaniemy zadanie w parach, które będziemy musieli zrobić. W listopadzie pogadamy o pracy zaliczeniowej.

Praca z klasą szkolną - etapy rozwoju grupy.

Różne sposoby pracy w zależności od tego, na jakim etapie jest grupa.

4 wyznaczniki, które powodują, że zestaw osób może stać się grupą społeczną:
  1. Interakcje twarzą w twarz
  2. Cel - skończenie szkoły, profilu itd.
  3. Normy
  4. Struktura
    1. formalna
    2. nieformalna

Kluczowe we wspólnym celu jest to, że podobieństwo celu indywidualnego nie czyni go celem grupowym. Grupę kierują cele wspólne, ukierunkowane na wspólne działanie. Sukces na początku integruje grupę.

Grupa na początku będzie konformistyczna, ugrzeczniona i nieautentyczna - będą udawać lepszych niż są. Działamy na początku na najwyższym stopniu swego społecznego rozwoju.

Specyfika klasy szkolnej jako grupy
  • przynależność do zespołu klasowego jest przymusowa
  • wspólne działania i sposób postępowanie w klasie w dużej mierze wyznaczane są przez kontekst szkolny
  • struktury wewnątrz klasy czasem są narzucane z zewnątrz
w efekcie nie każda klasa szkolna stanowi grupę społeczną.

Dynamika rozwoju grupy
  • 1. formowanie - dzieciństwo
  • 2. burzenie - dojrzewanie
  • 2/3. normowanie
  • 3. utrwalanie - dojrzałość
  • 4. wygaszanie - starość/śmierć grupy
Są pewne podobieństwa między funkcjonowaniem grupy w danym etapie a danym etapie życia.

  1. STADIUM DZIECIŃSTWA
    • celem jest zapoznanie się uczestników, zaaklimatyzowanie, poznanie otoczenia
    • emocje uczestników: ciekawość, lęk, pobudzenie
    • zachowania: konformizm, grzeczność, uprzejmość
    • komunikacja od lidera do grupy i od grupy do lidera (zależność członków grupy od lidera, oczekiwania na "zatwierdzenie") - liderem jesteśmy my, wychowawcy, nauczyciele, będą pytać milion razy o to samo, żeby się upewnić o coś, czy dobrze rozumieją, bo potrzebują poczuć się bezpiecznie, a bezpieczeństwo dać im może tylko zatwierdzenie od lidera
    • każdy zaciska zęby z tym, co mu nie pasuje, a dopiero potem zaczynają się konflikty - powstrzymują się od emocjonalnych reakcji, nie będą egzekwować swoich potrzeb i praw
    • taki miodowy miesiąc uwu
  • musimy dawać im przestrzeń, żeby uautentycznić, angażować w integrację - praca w grupach, w parach, integracje -> ale grupy muszą się wymieniać, bo inaczej się zamykamy i pracujemy zawsze z tymi samymi osobami
Rola lidera
      • określanie kim jesteśmy, ustalanie celów grupowych
      • ustalanie zasad - budowanie kontraktu (określanie granic, co możliwe, a co nie, kierowanie procesem tworzenia norm)
      • organizowanie komunikacji każdego z każdym (gry/zajęcia integracyjne)
      • monitorowanie zadań, bo sami się nie ogarną na tym etapie rozwoju; konsultować z nimi
2.  STADIUM DOJRZEWANIA; faza burzenia, konfliktu
    • faza szturmowania (konfliktu i buntu) - podważanie celowości i sensu działania
    • reakcje emocjonalne na wymagania - złość, niezadowolenie, niechęć
    • podkreślanie różnic, roszczenia do dominacji - łączenia w podgrupy, krytyczne uwagi
    • konflikty między różnymi typami osobowości
    • podważany autorytet lidera
    • krytyczna faza - czasem dochodzi do rozpadu grupy
Rola lidera
    • doprowadzanie do ujawnienia emocji, pomoc w wyjaśnianiu kwestii spornych - lider powinien ujawniać i uznawać różnice zdań
    • modelowanie konstruktywnych sposobów radzenia sobie z konfliktem - żeby nie było ataków ad personam, tylko ad rem
    • przedefiniować procedury, role, formy podejmowania decyzji
    • zachęcanie do omawiania współpracy grupowej
    • "nie brać ataków do serca" - nauczyciele zbyt często biorą personalnie odpowiedzialność za ten etap zamiast go akceptować
FAZA NA PRZEŁOMIE 2/3; normalizacja, współdziałanie i spójność
    • zespół zaczyna się zgrywać - pojawia się poczucie jedności, wzajemne wspieranie się normy grupowe
    • początek planowania, współpracy nad zadaniem, krystalizują się standardy pracy
    • wobec lidera - partnerstwo, współzależność i współodpowiedzialność
    • rodzi się autonomia grupy - polepszanie stosunków (nasza grupa jest "najlepsza")
Rola lidera
    • mniej mówić, więcej słuchać
    • rzadziej narzucać formy rozwiązania problemów i zadań, raczej prosić członków o wyrażanie opinii
    • modelowania akceptacji, konstruktywnego wyrażania emocji
    • wspieranie grupowych form podejmowania decyzji
3. FAZA DOJRZAŁOŚCI
    • elastyczność i funkcjonalność pełnionych ról
    • podporządkowanie zadaniom - konstruktywna praca nad zadaniem
    • wzrasta efektywność i jakość
    • strukturalizacja grupy wobec zadania
    • zagrożeniem jest stagnacja - poklepywanie się po plecach - grupa staje się formą bez treści
Rola lidera
    • delegować - wspierać - udzielać informacji zwrotnych - nagradzać
    • czasem być nieobecnym
    • elastyczny, słuchający pomysłów innych
    • modelować, dbać o jakość grupy (komunikacji, współpracy)
4. STAROŚĆ GRUPY; rozpad, śmierć grupy, wygaszanie
    • emocje rozstaniowe - smutek, żal, poczucie porzucenia, straty (czasem obronnie - umniejszanie osiągnięć grup i nie doceniają zmian, które w nich zaszłyy)
    • lider urealnia oceny - pokazuje, jak zdobyte doświadczenia (umiejętności) przydadzą się w życiu
    • mniejsza motywacja do działania

Nie każda grupa przechodzi przez wszystkie fazy. Czasem wcześniej się rozpada lub wraca do poprzednich przez włączenie nowych członków grupy. Wiele zależy od nauczycieli. Grupa może się zafiksować na jednej fazie i jest to zazwyczaj na grupie 2, przez co się rozpada i nie może się już odbudować, bo już nawet nie mają ochoty, determinacji, by próbować to naprawić. Może zatrzymać się na etapie dojrzałości i nie wykazywać aktywności przy tym, przez co też się rozpadnie. Czasem grupa wraca do poprzedniego etapu.


Zadanie zaliczeniowe będzie w parach
  • wybrać jedną rolę do omówienia w parze, pokazaniem tego jak funkcjonuje w grupie, dlaczego jest zasobem, dlaczego problemem, co moze z nim zrobic wychowawca,

Metodyka 11.10.2023

Bortnowski nawiązują do Ferdydurke, bo tam jest negatywny archetyp nauczyciela.


Klemensiewicz - jego mistrz, tworzy ideał nauczyciela, patetyczny styl, trochę przesadza.

Nauczyciel powinien być dobrym Rzemieślnikiem, ale nie może nie być czasem Erudytą. Nie można cały czas prowadzić lekcje z efektem wow, bo się uczniowie przyzwyczajają.

Komunikatywność, dobra prezencja, pogłębianie wiedzy, zainteresowanie uczniem i jego życiem, rzetelna wiedza i konsekwencja, empatia, wiedza merytoryczna, metodyczna, pedagogiczna i psychologiczna.

Główne określenia związane z lekcją (Z. uryga)
  • epizod - lekcja jest częścią procesu dydaktycznego (musimy pamiętać, co uczeń wie, by budować dalszą wiedzę oraz w jakim celu budujemy)
  • interakcja - między nauczyciel-uczeń oraz uczeń-uczeń
  • konstrukcja celowa - lekcja musi być podporządkowana celowi oraz uporządkowana
  • ciąg zadań - zadania muszą wynikać z siebie oraz być uporządkowane (od tego co zna do tego nie zna, od prostego do złożonego -> zasada stopniowania trudności)
  • akt twórczy - pozwala się uczniom na wypowiedzenie swojego zdania, sam nauczyciel też tworzy lekcje
Wszystkie określenia się ze sobą łączą.

Lekcja to
forma pracy (Wincenty Okoń) - dla nauczyciela i uczniów
jednostka metodyczna (Maria Nagajowa) - 45 minut
akt nauczania i uczenia się (Zenon Klemensiewicz) - uczestniczy w tym uczeń i nauczyciel
sposób organizowania procesu nauczania i uczenia się (Kazimierz Sośnicki) - jw. ale metody
sekwencja interakcyjna (Zenon Uryga) - potrzebna jest interakcja

W opracowaniach często pada określenie humanistyki zamiast języka polskiego, bo to wstęp do wielu nauk humanistycznych, np. historii, kultury, filozofii itd. Szeroki zakres materiału.

Przed lekcją
  • przygotowanie merytoryczne - rzeczowe, treści nauczania
  • przyg. metodyczne - budowa lekcji, sposób opracowania treści nauczania, wykaz kształconych umiejętności i kompetencji, nauczanie musi być funkcjonalne i nie chodzi tylko o egzamin
  • przyg. pedagogicznej - porozumienie i współdziałanie z uczniami - komunikacja, interakcja

Najważniejszy jest uczeń - to dla niego, przez niego, wobec niego dzieje się proces nauczania i uczenia się, to on jest podmiotem procesu dydaktycznego.
My jesteśmy najważniejszy przed lekcją. W ich trakcie trzeba wyróżniać pracę uczniowską, motywować ich i angażować. Nie mogą dominować metody podające.

Kompetencje nauczyciela:
  • kompetencje wychowawcze - oddziaływania wychowawczego na uczniów, komunikacja, rozumienie problemów danego wieku, umiejętności nawiązywania kontaktów i utrzymywania dyscypliny (doradca życiowy)
  • kompetencje merytoryczne - dotyczącego nauczania przedmiotu (doradca przedmiotowy)
  • kompetencje metodyczne - dot. współpracy z uczniem, aktywizujące metody nauczania, techniki pracy grupowej, projektowej (doradca edukacyjny)

Nauczyciel z prawdziwego zdarzenia, uczy tylko jednego - jak się uczyć
                                                                        ~Martin Heiddegger
Strukturę lekcji wyznaczają:
  • wiek uczniów - uczniowie będą na różnych etapach, mieć różną dojrzałość pomimo tego samego wieku
  • cele
  • treści - dobór odpowiednich, pomaga podstawa programowa, wyznaczniki co na danym etapie uczeń ma osiągnąć
  • stosowane metody - metody podające czy poszukujące
  • zadania dydaktyczne - zadania budujemy dla uczniów; musimy dobrać cele, treści i metody do uczniów; wymagać możemy tego, czego ich nauczyliśmy
  • środki dydaktyczne
  • ocena uczniów - informacja zwrotna dla ucznia, żeby mógł zlikwidować swoje niedociągnięcia

Rodzaje lekcji
  1. PODAJĄCE - forma wykładowa, podawanie informacji, a uczniowie tylko słuchają, opowiadanie, opis - metody słowne
  2. EKSPONUJĄCE - wieczorek poetycki, inscenizacja, dramat, lekcje wpływające na wrażliwość
  3. ĆWICZENIOWE - praca w grupie lub samodzielna
  4. PROBLEMOWE - uczeń w roli badacza
  5. MIESZANE - korzystane z różnych typów lekcji (często się pojawiają)
  6. SPRAWDZAJĄCE - egzekwowanie wiedzy

6 kroków przygotowania do lekcji
  1. CO? Jakie treści będą realizowane? Jakie umiejętności będą zdobywane? -> na podstawie podstawy programowej tworzymy program nauczania
  2. DLACZEGO? PO CO? Jakie są cele tych lekcji? Jaki ma być efekt?
  3. JAK? Jakich metod i technik użyć, żeby poprowadzić lekcje?
  4. JAK POMYSŁ WCIELIĆ W ŻYCIE?
  5. JAKI BĘDZIE PRZEBIEG LEKCJI?
  6. JAKIE ŚRODKI DYDAKTYCZNE I MATERIAŁY POMOCNICZE SĄ POTRZEBNE W LEKCJI?

Etapy lekcji - jej struktura
  1. PRZYGOTOWAWCZY (cz. wstępna) - celem tej części jest zainteresowanie uczniów, podanie celów lekcji, po co to omawiamy
  2. ZASADNICZY (cz. właściwa) - praca z materiałem, realizacja celu
  3. PODSUMOWANIE, WNIOSKOWANIE (cz. końcowa) - uczniowie powinni wskazać, że cele są zrealizowane

Struktura lekcji
  1. faza wstępna - ok. 5-10 min., czynności porządkowo-organizacyjne, sprawdzanie pracy domowej, nawiązanie do nowego tematu, uświadomienie uczniom celu lekcji
  2. faza zasadnicza (realizacyjna) - ok. 30 mi., przyswojenie przez ucznia konkretnej wiedzy i umiejętności, stosowanie i przetwrazanie zdobytych umiejętności, uczeń ma różne zadania do wykonania
  3. faza końcowa - ok. 5-10 minut, sprawdzenie i zebranie nabytych umiejętności, czy uczniowie przyswoili i zrozumieli materiał

Trzeba mieć jakiś cel, wiedzieć do czego dążymy. Cele muszą być konkretne oraz wskazywać kierunek działań.
Cele edukacji są formułowane przez politykę oświatową oraz świadomość nauczyciela. Do tego dochodzą oczekiwania rodziców i wychowanków.

O czym decydują cele lekcji
  • planowanie lekcji i przekazywanie wiedzy
  • zadawanie trafnych pytań (do uczniów) -> muszą być problemowe, odwołujące się do bliskich uczniowi rzeczy i muszą być zrozumiałe dla niego
  • dobra prezentacja zrozumienia materiału -> uczniowie też muszą jakiś materiał przygotowywać, trzeba je angażować
  • stopniowe zwiększanie trudności
  • ocena postępów w nauce
  • indywidualizacja metod pracy z uczniem

Cele dydaktyczne
  1. poznawcze - dotyczące wiedzy zdobywanej, poszerzanej, ujawnianej
  2. kształcące - dot. wykorzystania wiedzy w praktyce (mówienie, czytanie, słuchanie, pisanie, działanie)

Cele wychowawcze - uczą wartościowania, samodzielnych wyborów, odnoszą się do aksjologii, etyki itd.

Cele nauczania i kształcenia (Bolesław Niemierka)
  • cele ogólne - kierunki dążeń dydaktycznych/pedagogicznych
    • wyznacza je polityka oświatowa
    • obligatoryjne
    • długoterminowe i krótkoterminowe
    • wieloznaczność, postulatywność, deklaratywność
    • ideały, zadania
      • podstawa programowa i program nauczania
  • cele operacyjne - zamierzone osiągnięcia uczniowskie, musi być sprawdzalne

Cele szczegółowe
    • operacyjne i nieoperacyjne
    • my je ustalamy
    • wyznaczają tok lekcji
    • są narzędziem oceny
    • konkretność, szczegółowość
      • konspekt lekcji i scenariusz lekcji

Struktura celu operacyjnego, np. uczeń wskazuje 3 epitety w wierszu
  1. opis zachowania ucznia
  2. sytuacja sprawdzania
  3. standard osiągnięć

wtorek, 10 października 2023

Wohrp 10.10.2023

Nowjp - językoznawstwo synchroniczne - badanie języka w danym momencie, tu i teraz
Wohrp - językoznawstwo diachroniczne, czyli historyczne - odkrywamy historię i zmiany języka lub kilku języków na przestrzeni czasu

Opisujemy zmiany, a na podstawie tych zmian budujemy prawa językowe.
Brakuje źródeł do opisu tych zmian. Można je rekonstruować, ale nie mamy pewności ze względu na ograniczenia materiałowe.

Omawiamy przekształcenia, aby ich podstawie opisać ewolucję językową. Obecnie od tego określenia odchodzimy, bo ewolucja jest nacechowana i zakłada postęp, a niekoniecznie tak jest. Chodzi obecnie tylko o zmiany.

Polszczyzna ogólnie się trzyma, ale taki na przykład irlandzki zanika, grozi mu wyginięcie. Według ONZ co 2 tygodnie ginie jeden język.
Polski ma ok. 20-30 miejsce na 7k języków, więc można powiedzieć, że jest jego ewolucja i rozwój.

Językoznawca może badać
  • historię jednego języka - językoznawstwo diachroniczne opisowe
  • historię grupy języków - językoznawstwo diachroniczne porównawcze

Wiedza o historycznym rozwoju polszczyzny
                    niby skupiamy się na jednym języku, ale będziemy się odnosić do innych języków.

Języki są podobne, gdy są spokrewnione -> podobieństwo wynika z pokrewieństwa.

Teoria drzewa genealogicznego - mówi się o podobieństwie ze względu na pokrewieństwo.

Z tej teorii wywodzi się pojęcie rodziny językowej, czyli grupy języków blisko ze sobą spokrewnionych, wywodzących się od wspólnego przodka zwanego prajęzykiem.

rodzina jednostopniowa


Prajęzyk, od którego rozchodzą się rozgałęzienia - nowe języki.

Przykład rodziny: rodzina języków romańskich/italskich
wszystkie wywodzą się od jednego języka, nie ma żadnych podzespołów czy innych takich, od prajęzyka rozwijają się języki
Romańskie języki -> rumuński, włoski, francuski, hiszpański, portugalski
Przodkiem tych języków jest łacina.

Człon pra- oznacza że język nie został zapisany (etap przedpiśmienny w dziejach danego języka).
Łacina jest nietypowym językiem, bo została zapisana, więc można mówić o niej jako etnolekcie pełniącym funkcję prajęzyka.

praindoeuropejski
                |
          łacina
  |            |          |          |
franc. wł. hiszp. portug.

Przyjmujemy, że istnieje rodzina praindoeuropejska, ale ona też musiała wziąć z jeszcze jednej, większej makrorodziny.

Najstarsze zapisane wyrazy i zapiski w języku polskim - IX w.
Najstarsze teksty w języku polskim - XII w. - Bulla gnieźnieńska

rodzina wielostopniowa języka
ps. - prasłowiański

w wyodrębnianiu języka mamy stadia pośrednie
prasłowiański podzielił się na języki
  • zachodniosłowieńskie
  • południowosłowiańskie
  • wschodniosłowiańskie
Ps. się wyodrębnił w wyniku rozpadu pie. (praindoeuropejskim).
Polski należy do zachodnich języków słowiańskich powstałych w wyniku rozpadu języka prasłowiańskiego.

Relacja pokrewieństwa językowego pomiędzy językami z tej samej rodziny.

Pra- czyli staro- i oznacza najstarszy język z danej rodziny.
Najstarszy zapisany język słowiański to starocerkiewnosłowiański (scs.).

Liga językowa - sytuacja, gdy języki upodobniły się na wskutek wielowiekowego terytorialnego sąsiedztwa. Są podobne pod względem słownictwa oraz gramatyki.
Słownictwo łatwo się przenosi przez zapożyczenia, co innego podobieństwo gramatyczne - to pokazuje, że albo muszą być z tej samej rodziny, albo ligi językowej.
-> języki na Bałkanach (bułgarski, grecki, rumuński, albański); każdy z tych języków reprezentuje inną rodzinę
  • bułgarski - słowiańska rodzina
  • albański - albańska
  • grecki - grecka
  • rumuński - romańska
Podobieństwo z innych źródeł.

Relacja powinowactwa językowego pomiędzy językami z tej samej ligi językowej.

baskijski - izolat językowy, może dialekt, może język, więc najlepiej mówić etnolekt.

etnolekt - język, dialekt, gwara, odmiana językowa


Inny sposób interpretowania zmian to
        Teoria falowa

Patrzy na zmianę językową pod kątem terytoriów, obszarów zachodzenia danej zmiany.   
Według niej każda zmiana językowa zaczyna się w jednym miejscu (to miejsce jest nazywane epicentrum) i z tego miejsca rozchodzi się równomiernie we wszystkich kierunkach po obszarze zajętym przez użytkowników danego języka.



Rozchodzi się równomiernie, gdy nie ma żadnych przeszkód, np. jak napotka na ludzi posługujących się innym językiem albo miejsc bez ludzi,  to zmiana się dalej nie rozprzestrzeni.

Na podstawie tej teorii wyjaśnia się wyjątki i odstępstwa od zmian w języku.
Zgodnie z nią zmiany są mniej regularne, im dalej od epicentrum ich powstania.

Można to przyrównać do głuchego telefonu. Im więcej osób, im dalej jest ostatnia osoba od epicentrum powstania, tym większe prawdopodobieństwo że słowo startowe (zmiana) ulegnie przekształceniom.
Może być wiele zmian i to powoduje, że jest więcej wyjątków.

Chronologia zjawisk językowych
Przyjmuje się, że fakty językowe, które są na peryferiach danego obszaru językowego, a nie występują w centrum, są chronologicznie wcześniejsze, czyli starsze.
W centrum pojawiają się kolejne zmiany, a na peryferiach pozostają jeszcze z tamtej archaizmy peryferyczne.

W języku polskim są samogłoski nosowe i zachowały się z ps., więc są rodzajem archaizmu peryferycznego. Pozostałe języki słowiańskie uległy przekształceniom w wyniku których wyginęły nosówki.
Inny przykład to kwestia akcentu - akcent inicjalny na Podhalu to też archaizm peryferyczny. Językoznawcy uważają, że kiedyś był w Polsce akcent swobodny ruchomy, a potem zaczął się stabilizować.

Teoria prawa językowego

Prawo językowe jest bezwyjątkowe.
To prawo występujące w językach, na którego podstawie jesteśmy w stanie ustalić, które języki należały do jednej rodziny językowej. Szukamy w nich stałych odpowiedniości, zależności, regularności w rozwoju. Im ich więcej się doszukamy, tym większa pewność, że odpowiedniości nie są przypadkowe, tylko wynikają z pokrewieństwa językowego.
Szukamy podobieństw, najlepiej gramatycznych.

Stałe wymiany fonemów pomiędzy polskim a czeskim, np.
  • [g] - [h] -> Praga - Praha
  • [ć, ci] - [ti] - cichy - tichy
  • ro - ra -> krova - krava
  • droga - draha

Gdy zdarzają się wyjątki to są to wyjątki pozorne.
  • gańba - hańba
no ale po polsku też mamy hańbę; przeczyłoby to wymianie i prawie językowym gdyby nie to, że to prawo może mieć "termin ważności", możemy zapożyczyć całość. W staropolskim korzystaliśmy z wyrazu gańba, a potem było zapożyczenie z czeskiego po wycofaniu się tej formy.
  • obyvatel - obyvatel
wyraz obywatel jest zapożyczony dopiero w XVI w., a wcześniej używaliśmy słowa obyvaciel



Nowjp 10.10.2023

 NOWJP - 1 i 2 rozdz. Bańko

Co to jest fleksja?
Fleksja i słowotwórstwo - gdzie jest granica?
  • słowotwórstwo jest mniej kategorialne
Kategorialność łączy się z kategorią gramatyczną i właściwością wyrazów.

Forma czasu przeszłego
bezokolicznik (zrobić), odetnij -ć, dodaj +ł
Jeśli można zrobić taką formułkę, schemat tworzenia to znaczy, że jest to kategorialne. Kategorie to cechy, które można zdefiniować za pomocą wzorów.
(chociaż ogólnie "-ł" tu jest formacjotwórcze;
końcówka -> końcówka fleksyjna)

Znaczenie leksykalne, czyli główne znaczenie jest takie samo (kotu, kotem)
Znaczenie gramatyczne, czyli wiemy jak i kiedy odmieniać -> bawię się z kotem, daję jeść kotu.
Kotek -> mały kot, zmienia się znaczenie leksykalne.

Pochodność form imiesłowowych od czasownika - spory - jest jakby pomiędzy
  • odmienna część mowy
  • forma fleksyjna czasownika

Język naturalny opiera się na systemie opozycji. Znaczenie jest na zasadzie opozycji. Są uporządkowane na tym systemie, dzięki czemu wiemy jakie końcówki do czego.

Słownik nie jest zbiorem słów wypisanych z tekstów. Słowa upakowane są w leksemy (=hasła słownikowe).

Głoska, fonem, morfem, leksem = jednostki abstrakcyjne języka

Leksem to taka szuflada z możliwymi formami języka, np.
  • wakacje - 7 przypadków = 7 form
  • szalik - 2 liczby x 7 przypadków = 14 form
a więc to potencjał językowy użycia słowa w tekście.

Są leksemy nieodmienne:
A, BYLEBY, DOKĄD, GDY, PONIEWAŻ, POD, PSIAKREW, SKĄDKOWIEK, ZAMIAST

Nieodmienne części mowy -> przyimki, spójniki, modulanty, wykrzykniki, przysłówki
nie wyprowadzamy dzieci z błędu, że przysłówki się nie odmieniają, chociaż wsm się odmieniają przez stopień lol

Leksemy nieodmienne formalnie, leksemy odmienne czysto funkcjonalne
EMU, OD, MUZEUM, STEREO, SUPER -> zapożyczone słowa, z którymi nie wiem co robić i nie odmieniamy ich niby (są nieodmienne formalnie, pod względem formy), ale z kontekstu i tak wiemy, że przypadek się zmienia (odmieniają się funkcjonalnie).

Muzeum i liceum są czysto funkcjonalnie odmienne w l. poj., ale w l. mn. są odmiany już normalne

Paradygmat -> wzór odmiany

LEKSEM ODMIENNY
LEKSEM NIEODMIENNY = ODMIENNY CZYSTO FUNKCJONALNIE
LEKSEM ODMIENNY CZYSTO ANALITYCZNIE
LEKSEMY DEFEKTYWNE
LEKSEMY POTENCJALNE
FORMY WARIANTYWNE

Leksemy odmienne czysto analitycznie
Język polski to język funkcyjny, czyli składa się z dwóch części, np. mama (mam - temat fleksyjny, -a - końcówka fleksyjna). KF daje informacje o tym, że to mianownik, l. poj. i r. ż.; gdyby było -y to byłby to dopełniacz.
Jeden element (KF) niesie kilka informacji.
Są jednak formy, że nie dodajemy końcówki fleksyjnej, tylko dodajemy elementy
czytać w czasie przyszłym -> ja jutro będę czytać
formy analityczne składają się z dwóch elementów
można -> jutro będzie można (forma analityczna to taka forma złożona)

syntetyczna - dwie formy tworzące jedną całość
analityczna - dwie formy, które nie łączą się w jeden wyraz

Część leksemów ma wybrakowane formy, np. wakacje są tylko w l. mn., widać się nie odmienia przez osoby -> LEKSEMY DEFEKTYWNE -> ich defekt polega na tym, że nie mają spodziewanego paradygmatu.

Skoro są jakieś braki to znaczy, że mamy jakieś formy POTENCJALNE
dzieciom nie mówimy, że można utworzyć 1 os. w trybie rozkazującym -> niech ja cię tylko dorwę
Jest jakiś potencjał, możliwość, by stworzyć jakąś formę, ale wsm tego się nie robi tak często.
Formy WARIANTYWNE, np, smartfon w dopełniaczu to smartfona, smartfonu. Czasem jest kilka możliwych form, np. profesorzy, profesorowie (profesorowie brzmi ładniej, poważniej i wyraża więcej szacunku). Mogą też różnić się częstotliwością użycia, stylem, poprawnością językową.
2 poziomy fleksji
  1. fleksja głębinowa - opis struktury leksemu (=szkolny rozbiór gramatyczny)
  2. fleksja powierzchniowa - opis budowy form wyrazowych i klasyfikacja leksemów na wzorce odmiany (= szkolne tematy, końcówki i wymiany głoskowe).

Fleksja głębinowa - opozycje fleksyjne czyli kategorie gramatyczne
  • przypadek
  • rodzaj
  • liczba
  • osoba
  • czas
  • tryb
  • ............................
Pożytek semantyczny
Chłopcy śpią, chłopiec śpi -> l. poj. vs l.mn.

Składniowy
Ten chłopiec śpi. CI chłopcy śpią
ten chłopiec śpi. ta dziewczyna śpi. to widmo śpi.
bez mamy. o mamie. za mamę

semantyczno-składniowy
mama zabiła gęś. mamę zabiła gęś. zabił gęś mamą.
pięć mam płacze. kuzynka mamy płaczę.


Kategorie fleksyjne - opozycje w zbiorze form wyrazowych w poprzek leksemu. zwykle są dla wszystkich leksemów.

tyle ile kategorii, tyle wymiarów

paradygmat rzeczownika
l. poj. (x3 rodzaje) l. mn. (x2 rodzaje)
m.
d.
c.
b.
n.
msc.
w.

Formy aglutynacyjne
jeden element (klocek) dodaje jedną informację
angielski składa się z takich klocków, z których można tworzyć zdanie
w polskim taką formą jest cząstka -by, np.
prosiłabym


TL kurs. 10.10.2023

 Przełom antypozytywistyczny (w filozofii) jako moment wyodrębnienia się nowoczesnej teorii - przełom XIX i XX w.


Składa się z 2 procesów
  1. sprzeciw wobec epistemologii pozytywistycznej (epistemologia to nauka o poznaniu).
  2. poszukiwanie narzędzi dla nauk humanistycznych.

Pozytywistyczna filozofia nauki

Ma swoje źródło w myśli Kartezjusza, a więc opiera się na racjonalizmie i empiryzmie - Kartezjusz XVII w. - cogito ergo sum.
Całą swoją naukę opierał na epistemologią - zajmował się wiedzą, jaka wiedza jest ugruntowana i mocna? taka oparta na rozumie.

Przed Kartezjuszem skupiano się na pytaniach ontologicznych (czym jest świat? czym jest byt?). Dla Kartezjusza główne pytanie to czym jest wiedza? Dlatego bycie połączył z myśleniem.

Opierała się na koncepcjach Augusta Comte (pozytywizm), Herberta Spencera (ewolucjonizm) i Johna Stuarta Milla (empiryzm i utylitaryzm).
  1. August Comte - filozofia pozytywna, czyli głoszącej afirmację świata i opierającej się na racjonalizmie, rozumie, wiedzy
  2. Herbert Spencer - wprowadził myślenie ewolucjonistyczne (od Darwina) do filozofii, społeczeństwo jest organistyczne - działa jak organizm, więc każdej części organizmu trzeba zapewnić dobre warunki, aby organizm mógł dobrze działać, więc praca u podstaw
  3. John Stuart Mill - empiryzm to wiemy to czego doświadczyliśmy, a utylitaryzm, że nauka ma być pożyteczna

Pozytywiści mieli pierdolca na punkcie nauk przyrodniczych.

Metoda pozytywistyczna - zespół reguł dotyczących wiedzy restrykcyjnie określających przedmiot, sposoby jego poznania i zasady porządkowania wyników badawczych.

Modelem naukowym jest postępowanie prowadzące przez problem -> doświadczenie -> wyniki -> prawo ogólne

Nauki przyrodnicze to nauki nomotetyczne (nomos = prawo), bo prowadzą do formułowania praw ogólnych.
Nauki konkluzywne - prowadzą do konkluzji

Badanie tekstu pisanego wg H. Taine to badanie pewnego śladu. Nie można badać go jako samego w sobie. Powinniśmy badać wszystko, co za nim stoi - dlaczego, co na niego wpłynęło.

Przedmiotem badań lit. jest dzieło literackie. Poznanie dzieł powinno prowadzić do praw ogólnych; w tym przypadku chodzi o rekonstrukcję sposób jego powstawania - przyczyn i źródeł. Taki sposób pojmowania nauki uprzywilejowuje historię literatury.

Literaturę należy badać za pomocą metod wypracowanych przez nauki przyrodnicze.

Przyczynowość naukowa rozumiana jako wyjaśnienie zjawisk literackich działaniem czynników
  • ekonomicznych,
  • społecznych,
  • politycznych,
  • psychologicznych,
  • środowiskowych.

Hipolit Taine Historia literatury angielskiej (1863) uznaje literaturę za wynik działania 3 uniwersalnych czynników:
  1. rasy - typ antropologiczny, usposobienie (psychologiczne, antropologiczne, wszystko co związane z człowiekiem)
  2. środowiska - warunki geograficzne, ekonomiczne, społeczne (pochodzenie, wykształcenie, język, położenie)
  3. czasu - moment historyczny

Wilhelm Dilthey (Wprowadzenie do nauk humanistycznych 1870) głosi odrębność świata człowieka i świata przyrody
świat człowiekaświat przyrody
  • świat rządzi się zasadą indywidualizacji
  • zapełniają go przedmioty będące wytworami czlowieka, określone przez odniesienie do znaczeń i wartości
  • rządzi się zasadą typowości (jest uporządkowany, można je pogrupować za pomocą obiektywnych metod)
  • zapełniają go wytwory przyrody, aksjologicznie neutralne i pozbawione znaczenia, jeśli znajdują się poza relacjami z podmiotem

Aksjologia - nauka o wartościach; podstawowe rozróżnienie to piękno-zło np.

Deszcz nie jest zjawiskiem ani dobrym, ani złym. Zależy to od podmiotu. Natura sama w sobie nie jest, ani dobra, ani zła.

W wyniku tego pojawia się podział nauk na nauki przyrodnicze (o char. nomotetycznym) i nauki humanistyczne (o char. idiograficznym).
N. nomotetyczne wyjaśniają i starają się sformułować prawa modelu - posługują się wyjaśnianiem.
N. idiograficzne opisują, żeby uchwycić zjawisko wyjątkowe i niepowtarzalne - posługują się rozumieniem - chodzi o to, by zrozumieć dane zjawisko i uchwycić jego istotę.

Przełom antypozytywistyczny - poszukiwanie metod do badań nauk humanistycznych
Postawy/nurty:
  1. Neoidealizm - Croce, Dilthey, Bergson
  2. Fenomenologia - Husserl, Ingarden
  3. Estetyzm - formalizm, strukturalizm

Szkoła neoidealizmu słabo zaznaczona w Polsce.

Neoidealizm
  • przeżycie - zjawisko jednostkowe i idiosynkartyczne, niepowtarzalne
  • ekspresja
  • interpretacja

Dzieło literackie powstaje z chęci podzielenia się jakimś przeżyciem, a to wyrażanie tego przeżycia, uzewnętrznianie naszych przeżyć to ekspresja.
Żeby się podzielić potrzebujemy jakichś narzędzi - w literaturze jest to język. Żeby użyć narzędzia musimy użyć języka, który jest zrozumiały - musi być wspólny język. A jak coś jest wspólne, to nie jest jednostkowe, bo język jest społeczny. Przechodzimy z idiosynkartycznego przeżycia do społecznego i coś gubimy. Gubimy jednostkowość. Po zakomunikowaniu komuś czegoś to już nie jest jednostkowe, tylko wspólne.

Fenomenologia (Edmund Husserl)
Doświadczenie jako punkt wyjścia.
Fenomen jawi się zawsze w określonym sposobie doświadczenia.

Istnieje coś takiego jak niebieskość. Istnieje fenomen niebieskiego, ale nie mamy do niego dostępu. Jawi nam się zawsze jako jakiś odcień, np. baby blue, indygo, turkusowy.
Fenomen miłości - miłość jest inna do partnera, rodziców, dziecka, kota i marki. A jednak jest miłość jakaś. Fenomenolog chce wiedzieć jaka jest miłość jako taka, a nie konkretnie.

Są fenomeny fizyczne jak stół, krzesło oraz przedmioty istniejące w sposób duchowy (uczucia, wartości). Nie ma ich fizycznie, ale obiektywnie istnieją w świecie.

Zadaniem badacza jest dotarcie do istoty i opisanie jej, czyli odpowiedź co jest istotą wojny, dzieła literackiego, dobra, zła itd. Musimy dotrzeć do niego samego, a nie do tego dlaczego utwór powstał.

Myśl husserlowską zainspirowała Romana Ingardena. Ten filozof zajmował się estetyką i miał ogromny wpływ na rozwój badań nad literaturą.

Dzieło sztuki to przedmiot intencjonalny. Rodzi się w intencjach artysty i zostaje utrwalone w materii. Materią dzieła literackiego jest język. 

poniedziałek, 9 października 2023

TK 09.10.2023

 Spóźnienia nope.


Zaliczenie:
  • esej lub recenzja na koniec semestru na jakiś temat, który był na zajęciach
  • maks. 2 nieobecności; więcej dodatkowy esej lub recenzja związane z zajęciami

Mail z informacjami o konsultacjach, zaliczeniu, materiałami itp.  Ogólnie wszystko ogarniamy mailowo.



atrybutywne i dystrybutywne rozumienie kultury
atrybutywne, czyli ogólne jako ludzkości, istnienie jednej kultury jako takiej dla wszystkich
dystrybutywne, czyli jest ich dużo, np. kultura polska, śląska itp.

etnocentryzm - skupienie na własnej kulturze, badanie innych kultur w porównaniu do własnej
relatywizm kulturowy - uznanie, że każda kultura zasługuje na traktowanie w sposób oddzielny, bez porównywania do innych
zarzut, że zawsze jest się trochę etnocentrycznym

akulturacja - jedna kultura wchłania, niszczy i narzuca wszystkie swoje dobra kulturowe innej kulturze
enkulturacja? - nabywanie wzorców kulturowych, np. w szkole, od rodziców itp.
synkretyzm kulturowy - łączenie kultur
socjalizacja - nabywanie wzorców społecznych

wielość kultur - koncepcje
  1. izolowanych kultur - kultury rozwijają się niezależnie od siebie, nie ma między nami kontaktu, nie ma wymian kulturowych i nie powinno być; są jak archipelag osobnych kultur
  2. wielokulturowość - spotykają się różne kultury, nie ma pełnych połączeń
  3. międzykulturowość - kultury się przenikają
  4. transkulturowość - przenikanie się kultur do tego stopnia, że trudno określić co jest jaką kulturą i nie ma takich potrzeb, by w ogóle to określać



Ang 9.10.2023

 Semestr B2.1 -> 4B-7B


Testy 2+1
Dwa testy cząstkowe, jeden końcowosemestralny. Wszystkie trwają 90 minut.
Certyfikat za 25 zł po egzaminie można dostać dyplom. Spoko bo można do CV dawać.

2 nieobecności nieusprawiedliwione

Ustny egzamin -> wybieramy dowolny temat (inny niż ostatnio), przygotowujemy monolog na kilka minut, a potem pani zadaje pytania.

W następnym semestrze egzamin ustny jest w trakcie semestru. Dostaniemy żeton na ustny i jakoś w połowie się zapisujemy do wybranej komisji. Losujemy 2 tematy, za każdy temat 20 punkt maks.

40 za czytanie
40 za słuchanie
40 za test gramatyczno-leksykalny (test wyboru oraz uzupełnianie luk; nie będzie słowotwórstwa i transformacji <3)
40 za mówienie
łącznie 160 punktów