Dyskurs asekuracyjny - językowe sposoby wyrażenia skromności autorskiej, pozwalają na zabezpieczenie przed potencjalną krytyką, gdy publikuje się jakieś niesprawdzone tezy.
- ukrywanie ja autorskiego poprzez stosowanie "my" oraz formy bezosobowe
- tuszowanie dialogowości - brak dyskusyjności, dążenie do obiektywności
- ta praca to tylko przyczynka, wstęp do badań, szkic - pomniejszenie wartości tej pracy
- niewyrażanie subiektywnych opinii - obiektywizacja poglądów, nieużywanie wartościujących słów
- sygnalizowanie, że zajmiemy się jedynie wycinkiem - zawężenie swoich badań w świetle tego, co już zrobiono
- odcięcie się od całości problemu i sugestia, żeby w przyszłości ktoś to badał dalej
- uznanie problemów za trudne i sygnalizowanie jedynie wąski wycinek
- przedstawienie pracy jedynie jako próby - osłabienie tego, co chcemy zrobić
- szkicowość, bycie zarysem problemu - częsty zabieg w tytułach
- sposoby osłabienia naszych sądów poprzez wyrażenia z czasownikami modalnymi (można zauważyć, można przypuszczać)
Najwięcej jest dyskursu asekuracyjnego na początku i na końcu.
Na początku nastawiamy czytelnika do tekstu. Wstęp tekstu jest miejscem, gdzie deklarujemy co zrobimy i co jest zrobione w tym zakresie.
W zakończeniu pozwala to na osiągniecie klamry kompozycyjnej oraz przypominamy, że od początku zapowiadaliśmy, że jesteśmy tylko robaczkami. Pozwala to także na zapowiedź dalszego zgłębiania tematu. Zakończenie najważniejszą częścią tekstu naukowego - celem jest wyciągnięcie wniosków i je osłabiamy za pomocą strategii asekuracyjnych.
Dyskurs asekuracyjny jest fatalnym rozwiązaniem, jeśli chcemy ukryć swoją niewiedzę, niemożność wykonania określonej pracy badawczej, gdy jest próbą manipulacji czytelnikiem,
Idiolekty naukowe
Styl naukowy - cechy wg Gajdy:
- abstrakcyjność
- ścisłość
- logiczność
- obiektywizm
- internacjonalność
Przypisy - zdecydowanie tak!
Słownictwo specjalistyczne - terminy - używać i wyjaśniać te nowe, słabo znane (bo się nie przyjęły np.) i wieloznaczne
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz